The Poison-g

  

 

ความรักฉันมีมาก ...ดั่งผืนทราย

แต่เมื่อความรักมา ...กลับกลาย

ฉันเก็บความรักไว้ได้ ...เพียงกำมือเดียว*

 

*กวีนิรนาม

 

.

.

.

 

“กูว่ามึงเลอะเทอะที่สุด  รู้ตัวรึเปล่า?” 

 

เพราะทนเห็นสภาพอันทุเรศทุรังของคนเป็นลีดเดอร์ไม่ไหว  ผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่จึงถูกโยนมาคลุมหน้า  ชเวซึงฮยอนส่ายศีรษะก่อนหันไปมองแดซองที่สาละวนอยู่กับการเก็บกวาดห้องให้เรียบร้อยดังเดิม

 

“อือ...กูก็ว่างั้น”  เสียงอู้อี้ขึ้นจมูกตอบกลับ

 

ประกายตาสีเข้มม่นแสง  ไม่จำเป็นต้องเดา  ได้ยินเพียงครั้งเดียวก็รู้แล้วว่าควอนจียง..ลีดเดอร์ที่เข้มแข็งที่สุดกำลังร้องไห้  พี่ใหญ่บิ๊กแบงระบายลมหายใจออกมาช้าๆ ขณะเดินไปหอบผ้าห่มมาคลุมตัวให้  แล้วห่อตัวเองด้วยผ้าอีกผืนก่อนปีนขึ้นไปนอนบนโซฟาตัวเดียวกัน

 

“ตลกว่ะเทมป์ ..ทั้งๆ ที่รักแทบตาย แต่กูผลักเขาให้คนอื่น  กูทำให้เขาเสียใจ  กู... กูแมร่งโคตรเลว”

 

“อืมมม ...กูเข้าใจมึง”

 

ชเวซึงฮยอนเออออตาม  ก่อนต่างคนต่างจะเงียบ คล้ายกลับจมเข้าไปในห้วงความคิดของตัวเอง

 

คนเป็นพี่ใหญ่หันมองจียงเป็นระยะ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อ 3 ชั่งโมงก่อนไม่เพียงแต่เขาเท่านั้นที่สงสัย  หากแดซองที่เพิ่งทำความสะอาดห้องเสร็จแล้วเดินมานั่งที่ฝั่งตรงข้ามก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน 

 

“เกิดอะไรขึ้นเหรอฮยอง ทำไม..? ทำไมพวกเราต้องเป็นแบบนี้” 

 

ไม่มีคำตอบจากชเวซึงฮยอน  นอกจากเสียงลมหายใจที่ระบายออกมาอย่างอ่อนแรง  เพราะคนที่จะตอบคำถามนี้ได้คงมีแค่เพียงซึงรี  และตอนนี้..เขาก็หวังว่าซึงรีจะปลอดภัย 

 

 

.

.

.

 

 

 

ผ้านวมผืนหนาถูกวางลงช้าๆ คลุมยาวปิดถึงลำคอ  แม้เป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ  แต่อุณหภูมิที่ลดต่ำลงก็สามารถเปลี่ยนอากาศที่เย็นสบายในช่วงกลางวันให้เป็นหนาวเหน็บได้ในยามค่ำคืน 

 

ซึงรีหลับไปนานแล้ว  แทยังปฏิเสธที่จะให้ซึงรีพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลเพราะไม่อยากให้เรื่องนี้รู้ถึงหูนักข่าว  และถึงซึงรีกลับไปที่บ้านบิ๊กแบงตอนนี้ก็ไม่ได้ช่วยทำให้อะไรดีขึ้น  หอพักของมิณสิตาจึงเป็นตัวเลือกแรกที่แทยังคิดถึง ให้ซึงรีอยู่ที่นี่ชั่วคราวยังดีกว่าต้องกลับไปเผชิญหน้ากับจียง  เพราะในสถานการณ์แบบนี้  การแยกซึงรีให้ห่างจากจียงย่อมเป็นวิธีที่ดีที่สุด

 

"เธอจะบอกฉันได้รึยังว่ามันเกิดอะไรขึ้น?"

 

มือที่กำลังจัดที่นอนของตัวเองชะงักเล็กน้อย  โค้งคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันก่อนจะคลายตัวออกช้าๆ ประกายตาหม่นเพราะผ่านการร้องไห้มาก่อนแลเลยไปที่ที่นอนของแทยังซึ่งถูกจัดให้อยู่อีกฝั่งของซึงรี  แทยังรอบคอบพอที่จะแวะไปเอาเครื่องนอนและของใช้บางส่วนจากบ้านบิ๊กแบงก่อนขับรถมาที่นี่  ถึงไม่บอกเธอก็รู้  ซึงรีต้องอยู่ที่นี่ ..ไม่ใช่ตลอดไป แต่จนกว่าใครคนใดคนหนึ่งพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความจริง

 

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง  ตากลมโตเงยสบนัยน์ตารีเล็กช้าๆ  ความบาดหมางระหว่างจียงกับซึงรีร้ายแรงเกินกว่าที่เธอจะเก็บทุกอย่างไว้เป็นความลับได้อีกต่อไป

 

“สัญญากับฉันได้ไหมยองเบ? ..ถ้าฉันบอกทุกอย่างกับเธอ เธอจะไม่โกรธ! ...ไม่เกลียดซึงรี!”

 

จังหวะการเต้นของหัวใจกระตูกวูบ  ไม่ใช่เพราะความหม่นเศร้าในแววตา  แต่เป็นคำสัญญาที่น้อยครั้งมิณสิตาจะขอจากเขา  หรือจะให้เรียกจริงๆ มิณสิตาไม่เคยขออะไรจากเขาเลยต่างหาก!

 

“ฉันไม่สัญญา  แต่จะพยายาม”  คนที่ไม่มั่นใจว่าจะทำได้ให้คำตอบ  ควอนจียงไม่ใช่คนเจ้าอารมณ์ถึงขนาดกระทืบใครง่ายๆ เพียงแค่พูดไม่ถูกหู  คำว่า ‘ลีดเดอร์’ สอนให้เพื่อนรักของเขาซ่อนความรู้สึก  และใช้เหตุผลตัดสินทุกสิ่งอย่าง

 

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่!!

 

ต่อให้เขาไม่ใช่คนที่สนิทที่สุดก็เดาได้  สภาพซึงรีบอกได้ดีถึงสาเหตุที่ทำให้จียงบ้าคลั่ง

 

ตากลมโตหลุบมองซึงรี  เสียงหายใจสม่ำเสมอบอกได้ดีว่าเขากำลังหลับสนิท  ปลายนิ้วเรียวขยับผ้าห่มให้อย่างเบามือ  ก่อนเลี่ยงไปนั่งนอกระเบียงเพื่อให้แทยังตามออกไป  ถึงแทยังจะเป็นคนที่ใจเย็นที่สุดในบิ๊กแบง แต่เธอไม่มั่นใจว่าสิ่งที่กำลังจะบอก จะทำให้อายุของซึงรีสั้นลงรึเปล่า

 

ซึงรีอาจไม่ได้ตายเพราะพิษบาดแผลจากมือจียง  แต่เปลี่ยนเป็นตายเพราะแรงโทสะของแทยัง

 

“ซึงรีเกลียดฉัน  เกลียดมาตลอด  ..เขาทำทุกอย่างเพื่อให้ฉันออกไปชีวิตของพวกเธอ"

 

ถ้าเขาเห็นมิณสิตาแตะแอลกอฮอล์ในงานเลี้ยงวันเกิดของคุณจินฮวา  เขาคงกล้าฟันธงว่าเธอเมา และพร่ำเพ้อถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้  หากประโยคผะแผ่วที่หลุดออกมาจากเรียวปากบางกลับทำให้แทยังชาหนึบ  ไม่ต่างอะไรกับวันแรกที่เห็นน้ำตาของเธอ  เพียงแต่ ..เขายังไม่อาจปักใจได้ร้อยเปอร์เซ็น

 

“ฉันไม่ได้คิดไปเองหรอกยองเบ  ซึงรีเป็นคนทำทั้งหมด  เขาปล่อยเพลงของจียง  เพื่อให้ทุกคนเข้าใจว่าเป็นฉัน  เพราะฉันเป็นคนนอกเพียงคนเดียวที่ได้เข้าบ้านบิ๊กแบง”

 

ฝ่ามือใหญ่กำเข้าหากันช้าๆ  ข่มกลั้นความโกรธไม่ให้ปะทุ  ซึงรีคิดถึงแต่ตัวเอง  คิดถึงความรู้สึกของตัวเองมากกว่าคนอื่น  นิสัยด้านลบข้อนี้ทำไมเขาจะไม่รู้  แต่ที่เขาไม่คาดคิด.. และไม่เคยคิดก็คือ เขาไม่เชื่อว่ามันจะมากมายถึงขนาดที่น้องเล็กของพวกเขากล้าที่จะทำอะไรก็ได้เพื่อกำจัดใครสักคนให้พ้นทาง โดยไม่แยแสว่ามันจะทำให้ใครเจ็บปวด!

 

“เธอจำวันที่แทมินตายได้ใช่ไหมยองเบ  ท...แทมินไม่ได้ตายเพราะมินจีหรอก ..ซึงรีต่างหากที่ทำ  เขาเอายาฆ่าแมลงผสมน้ำให้แทมินกินทุกวัน  ยานั่นคงกัดกระเพาะแทมินมาเรื่อยๆ  แต่เราไม่เคยสังเกต  จนกระทั่ง..วันนั้น  วันที่มินจีเอาขนมมาให้  ซึงรีใช้โอกาสนี้โยนความผิดทั้งหมดให้มินจี”

 

“ถ้าไม่ใช่  แล้วทำไมมินจีไม่ปฏิเสธ?”  เสียงสั่นเทาโพร่งถามอยากยากลำบาก

 

มิณสิตาไม่ได้ตอบทันที  ประกายตาโศกตวัดมองซีกหน้าด้านข้างของแทยัง  ไล่มาถึงฝ่ามือหนาที่กำแน่น เพื่อสะกดอารมณ์ไม่ให้ระเบิด  มือเล็กบางทาบลงอย่างถือวิสาสะ  ก่อนจะบีบเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม

 

“เพราะรักยังไงล่ะ ..มินจีรักจียง  เธอยอมให้จียงเข้าใจผิด  เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่า ..ทั้งหมด ..เป็นฝีมือของซึงรี”

  

ร่างหนาใหญ่สั่นเทา  อยากจะคิดว่ามิณสิตาดูละครมากเกินไป  ถึงได้เพ้ออะไรออกมาได้เป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้  แต่เหตุการณ์ต่างๆ ที่ปะติดปะต่อเข้าด้วยกันก็ไม่อาจทำให้เขาโกหกตัวเองได้ต่อไป

 

“มีอีกรึเปล่า ..มีอะไรอีกที่ฉันยังไม่รู้”  หน่วยตารีที่เคยมีแต่ความอบอุ่นหากตอนนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความโกรธจัดตวัดมองมิณสิตาอย่างคาดคั้น  เขาไม่เชื่อว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้ควอนจียงระเบิดความเกรี้ยวกราดได้อย่างบ้าคลั่ง  มันต้องมากกว่า ..มากกว่าอีกหลายเท่า  และที่สำคัญ...สิ่งนั้นต้องเกี่ยวข้องกับมิณสิตา ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

 

ร่างบางขยับห่าง หวังจะเลี่ยงคำถามด้วยการเข้าไปข้างใน  แต่มือใหญ่ที่เคยกอบกุมกลับรั้งเอาไว้อย่างรู้เวลา

 

“เธอโกหกฉันไม่ได้ตลอดหรอกมินมิน  ต่อให้วันนี้ไม่รู้ ..สักวันหนึ่งฉันก็ต้องรู้  จียงไม่ได้โกรธซึงรีเพราะเรื่องนี้ใช่ไหม?”

 

ใบหน้าเล็กพยักรับช้าๆ ..ไม่ใช่สองเรื่องนี้แน่ๆ ต่อให้โกรธจะเป็นจะตายขนาดไหน  ถ้าจียงไม่เห็นอะไรที่ชี้ชัดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องนอนของเขาในคืนนั้น  เขาจะไม่พูดประโยคนั้นออกมาเด็ดขาด

 

“วันที่พวกเธอไปแถลงข่าว STAND UP TOUR  ที่ญี่ปุ่น  ..ที่ซึงรีติดสอบต้องตามไปทีหลัง  คืนนั้น..เขาชวนฉันไปกินข้าวเป็นเพื่อน  จริงๆ มันก็น่าจะจบแค่นี้  ถ้าเขาไม่ใส่ยานอนหลับใน...”  เรียวปากบางชะงักเพราะรับรู้ได้ถึงแรงสั่นเทาของคนที่นั่งข้างๆ  ฝ่ามือใหญ่เกร็งแน่น  พยายามที่จะไม่บีบมือเล็กเพราะเกรงว่ามันจะแหลกละเอียดคามือของเขาเสียก่อน  “เขาทำให้ฉันหลับ  ล ..แล้วถ่ายรูปฉัน ต..ตะ ..ตอนไม่ใส่อะไรเลย”

 

ปัง!!!!!!!!!

 

ประตูบานเลื่อนกระแทกเปิด  เท้ายาวสาวตรงไปที่คนเจ็บ  แต่ก่อนที่จะถึงตัวซึงรี  ร่างหนาใหญ่ก็ถูกวงแขนบอบบางตวัดกอดเอาไว้จากเบื้องหลัง

 

“ขอร้อง!! ..ฉันขอร้องยองเบ  ซึงรีเจ็บมามากแล้ว  ให้ทุกอย่างจบแค่นี้เถอะ ..จบที่ฉัน”  มิณสิตาวอนขอทั้งน้ำตา  ร่างเล็กบางที่บอบบางยิ่งกว่าคริสตัลเมื่อเทียบกับร่างหนาใหญ่ของแทยังพยายามที่จะรั้งเขาไว้ให้ถึงที่สุด

 

“เจ็บเหรอ??  ซึงรีมันเจ็บเหรอ?  ..เจ็บตรงไหน?? คนที่เจ็บคือฉัน!!  จียง!! แล้วก็เธอต่างหาก!!”  แทยังหันมาตะคอก  มือหนาใหญ่เลื่อนบีบไหล่เล็กโดยไม่รู้ตัว

 

“แต่คนที่เจ็บมากกว่าเราสามคนก็คือซึงรี!!”  ความปวดแปรบเอ่อล้นผ่านม่านน้ำตา  เรียวฝีปากบางระริกสั่นเพราะแรงสะอื้น  “เธอไม่อยากรู้เหรอยองเบว่าอะไรที่ทำให้ซึงรีทำถึงขนาดนี้  ก็เพราะเขารักเธอยังไงล่ะ  ซึงรีรักเธอ รักจียง รักบิ๊กแบง  เพราะรัก..ซึงรีถึงต้องทำแบบนี้  เพราะเขาไม่อยากสูญเสียสิ่งที่เขารักที่สุดไป”

 

มิณสิตาเดินอ้อมมาหยุดยืนด้านหลังแทยัง  ก่อนคุกเข่าลุกช้าๆ  “ฉันขอร้องยองเบ ..อย่าเกลียดซึงรีอีกคน  ซึงรีคงทนไม่ได้  ถ้ารู้ว่า..แม้แต่เธอก็ยังเกลียดเขาั”

 

โครงหน้าคมเงยสูง  ตารีเล็กกรอกไปมาอย่างสิ้นหวัง  นี่มันเรื่องบัดซบอะไรกัน  ซึงรีอย่างนั้นเหรอ ทุกอย่างเป็นฝีมือซึงรีอย่างนั้นเหรอ  น้องเล็กของพวกเขาโหดร้ายถึงขนาดฆ่าสิ่งมีชีวิตที่แม้เป็นเพียงลูกสุนัขตัวเล็กๆ ได้ลงคอ  น้องเล็กของพวกเขาร้ายกาจถึงขนาดกล้าปล่อยเพลงของจียงเพียงเพื่อจะให้ทุกคนเข้าใจผิด  แต่เหนือสิ่งอื่นใด ..สิ่งที่เลวร้ายที่สุด  เขาไม่คิดว่ามิณสิตาจะเจออะไรที่ร้ายแรงได้ขนาดนี้  โดยเฉพาะสิ่งนั้น ..เป็นฝีมือของคนที่เขารักดั่งน้องชายแท้ๆ

 

หน่วยตารีหลุบมองมิณสิตา  ก่อนร่างสูงจะย่อตัวลง  จนอยู่ในระดับเดียวกับเธอ

 

“แล้วเธอล่ะมินมิน  เธอกับจียง ..??” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างอาทร  มือหนาทาบลงบนไหล่เล็ก  ถ่ายทอดความห่วงใยทั้งหมดไปที่เธอ

 

“มันจบแล้วล่ะยองเบ  มันจบไปแล้ว  ..ต่อให้ไม่ใช่วันนี้  ฉันกับจียงก็ไม่มีวันที่จะเดินไปพร้อมกัน  ..ไม่มีวัน”  ตากลมโตที่คลอขังด้วยหยาดน้ำตาเงยสบแทยังอย่างยากลำบาก  แม้รับรู้ถึงความรู้สึกที่ส่งผ่าน  แต่สิ่งที่อัดอั้นอยู่ข้างในก็ส่งให้เธอสะอื้นไห้ได้อย่างง่ายดาย

 

แทยังมองมิณสิตาด้วยความสงสารจับใจ  นี่สินะความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ  ความรู้สึกที่เธอซ่อนไว้ในส่วนที่ลึกที่สุด  ความอ่อนแอที่เธอไม่เคยแสดงออก  แต่ต่อให้สร้างกำแพงไว้หนาขนาดไหน  สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็ร้ายแรงเกินกว่าที่เธอจะเก็บกลั้นเอาไว้ได้  ที่สุดแล้ว ..ความหนักอึ้งทั้งหมดก็ระเบิดออกมาพร้อมหยาดน้ำตา

 

 

*

 

 

จัดไป 10.02% 

=*=

แม่ลูกอี

20100912 @ 12.54 pm

 

*

 

เปลี่ยนให้ลูกอีเป็นพระเอกตอนนี้ทันไหม?

จัดเพิ่ม 05.28%

 

แม่ลูกอี

20101205 @ 04.45 am

 

ปูลู. เป็นการเว้นช่วงที่ชัดเจนมาก 10% แรก บรรยายได้สั๊น~สั้น แต่อีก 5% หลัง เวิ้นได้ยาวซะ = ='

 

ปล. ขอร้องนะ อย่าฝากข้อความให้อยากเข้าบ้านบิ๊กแบง เพราะตอนนี้รับไม่ได้กับผมใหม่ของคู่ 'เทมป์จี' มันจะดาวแม่ไปถึงไหน? กำลังปั่น love act มันส์ๆ จู่ๆ ผีดาวแม่ก็ดลใจให้เข้าบ้านบิ๊กแบงซะงั้น แล้วไงล่ะ...หัว 'เทมป์จี' ทำหมด 'รมณ์เลยทีเดียว

 

 

  

*เปิดกับ IE8 หรือ firefox ตัวหนังสือจะไม่เล็กนะคะ