[SF] Butterfly
posted on 21 Sep 2009 02:49 by poison-g in Short-fiction
credit : 권지용 서포터즈 by 난횽이니까 , bigbangpop @ popcornfor2
* ฟังเพลงพี่เจย์ไปด้วยจะซึ้งขึ้นอีกจึ๋ง (แบบว่าตอนปั่นอะฮั้นนั่งฟังอ่ะนะ ^^) จิ้มลิงค์นะฮ่ะhttp://www.youtube.com/watch?v=tiSEBr8TiyE&feature=player_embedded
ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา
รู้เพียงแค่...
ทุกอย่าง...กำลังจะไม่เหมือนเดิม
"กลับแล้วนะพี่ใหญ่" เสียงเล็กร้องบอก ตากลมมองตรงไปที่คนตัวโตที่จดจ้องสมาธิอยู่กับการแต่งเพลงเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรอีก
จียงทำเพียงพยักหน้ารับ
เพราะไม่หันมามอง...เขาจึงไม่เห็นน้ำตาที่รื้นขึ้นมาโดยที่เธอก็ไม่รู้ตัว
.
.
.
เปลือกตาหนากะพริบปริบ ขับไล่น้ำตาไม่ให้ไหล ขณะเท้าเล็กก้าวไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย เรื่องราวระหว่างเธอและจียงยังคงถูกปิดเป็นความลับ มิณสิตาไม่ชอบที่จะเป็นข่าว และทุกคนก็ไม่อยากให้เธอต้องถูกคุกคาม
.
.
.
ปลายนิ้วแข็งแรงคลิกปิดแลปท๊อป เสร็จเสียทีกับการทำงานให้ตัวเอง โซโลอัลบั้มมีกำหนดวางแผงในวันเกิดครบรอบ 21 ปี แม้จะเหนื่อยกับการเดินทางข้ามประเทศระหว่างเกาหลีและญี่ปุ่นแต่ก็มีความสุขกับงานที่ทำ
แผงคิ้วเข้มขมวดมุ่นขณะหยิบมือถือขึ้นมากดดูเวลา ตี 2 แล้ว...ทำไมมิณสิตาไม่โทรมาบอก เหมือนเช่นทุกครั้งที่กลับถึงบ้าน
ความสงสัยถูกปัดทิ้ง ปลายนิ้วแกร่งกดเลขหมายที่ตั้งไว้เป็นเบอร์โทรด่วน ไม่รอให้สัญญาณถูกตัดเข้าสู่บริการรับฝากข้อความ คนใจร้อนก็กดโทรออกอีกครั้ง
อีกครั้ง
และอีกครั้ง...จนนับจำนวนไม่ได้!!
.
.
.
มือเล็กบางปาดน้ำตาออกลวกๆ เสียงเรียกเข้าที่ดังซ้ำๆ ดึงความสนใจของเธอไม่ได้ ลมหายใจถูกระบายออกมาช้าๆ ขณะที่หน่วยตาสีนิลมองตรงไปที่คนร่างหนาที่เดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
.
.
.
รถยุโรปคันหรูจอดสนิทหน้าชายหาดที่มีเม็ดทรายขาวละเอียด ร่างเล็กบางก้าวลงไปก่อน ปล่อยให้เจ้าของหน่วยตารีที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นมองตามเงียบๆ ...อย่างไม่เข้าใจ
มือหนาใหญ่กำลังจะเอื้อมไปเปิดประตู หากเสียงเรียกเข้าจากมือถือก็ดังขึ้นมาเสียงก่อน
ตารีเล็กมองไปที่มิณสิตาสลับกับกระเป๋าสะพายซึ่งเป็นที่เก็บมือถือเครื่องบาง เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตลอดเวลาที่ขับรถมาที่นี่ มิณสิตาก็มีท่าทีชาเฉยต่อเสียงเตือนโทรเข้ามาจนทำให้เขาเริ่มเอะใจ
.
.
.
มินิคูเปอร์ถูกเร่งความเร็ว เมื่อคืน...หลังจากโทรถามน้องชายว่ามิณสิตาถึงบ้านรึยัง และคำตอบคือไม่ เขาก็ออกตามหาเธอมาตลอด เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มือถือไม่ได้ปิด แต่เธอเลือกจะไม่รับสาย!!
.
.
.
เท้าเล็กย่ำไปบนพื้นทรายขาวละเอียด เรื่องราวระหว่างเขาและเธอวิ่งวนไปมาในห้วงความคิด หลังจาก YG มีกำหนดปล่อยโซโลอัลบั้มออกมาอย่างเป็นทางการ ระยะห่างระหว่างเธอและจียงก็คล้ายจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แม้จะเจอกันแทบทุกเย็น แต่จียงก็เอาแต่จมตัวเองอยู่ในห้อง ไม่...แม้แต่จะออกมาทานมือเย็นด้วยกัน
ก็เข้าใจว่าทำงาน
ก็เข้าใจว่ารอเวลานี้มาตลอด 10 ปี
ก็เข้าใจว่าเป็นความหวังของทุกคน
แต่น้ำตาของความน้อยใจก็อดที่จะรื้นขึ้นมาไม่ได้
.
.
.
"มินมินล่ะ?" จียงร้องถามทั้งๆ ที่ยังไม่ได้กดล็อกประตูรถให้เรียบร้อย ความหนักอึ้งที่มีในใจหายไปทันทีเมื่อมิณสิตายอมโทรกลับมา แต่เมื่อเสียงที่ได้ยินเป็นเสียงแทยัง ความแปลกใจระคนสงสัยก็ทำให้ใจที่ร้อนอยู่แล้วปะทุขึ้นได้อีกหลายเท่า
"ฉันไม่รู้มินมินคิดอะไร แต่ดูเหมือน...เขาไม่อยากเล่าใครฟัง" คนถูกถามตอบไปอีกอย่าง หน่วยตาเรียวรีมองไปที่ชายหาด ร่างเล็กบางในชุดเดรสสีน้ำทะเลแลดูบอบบางมากขึ้นเมื่อต้องสายลม
โชคดีที่เมื่อคืนเขาแอบตามเธออกมาเงียบๆ เพราะแปลกใจที่เพื่อนรักไม่ได้ไปส่งเธอเหมือนเช่นทุกครั้ง ไม่อย่างนั้นมิณสิตาอาจจะนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวที่สวนสาธารณะริมแม่น้ำฮันจนถึงเช้า
.
.
.
เท้าเล็กชะงักเล็กน้อย ก่อนใบหน้าเรียวจะเงยขึ้นช้าๆ ตากลมโตมองเข้าไปในหน่วยตากลมของคนที่ออกตามหาเธอทั้งคืนด้วยความว่างเปล่า
"มาได้ยังไง?"
"อยากมาทะเลทำไมไม่บอกพี่?" เมื่อสัมผัสได้ถึงความชาเฉย คนเจ้าอารมณ์ก็ตะคอกกลับอย่างลืมตัว
เรียวปากบางเหยียดยิ้ม ตากลมโตหลุบต่ำ ก่อนตวัดมองพร้อมรอยน้ำตา
"พี่ใหญ่มีเวลาให้เค้าด้วยเหรอ?"
ไม่ใช่เพราะความน้อยใจที่แฝงอยู่ในน้ำเสียง แต่เป็นเพราะหยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาจนเต็มหน่วยตาที่ทำให้ความอื้ออึงวิ่งมารวมกันอยู่ที่ลำคอ
"มันจะดีกว่าไหม? ถ้าพี่ใหญ่กับเค้า...ไม่ต้องเจอกันอีก"
โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน ห้วงเวลาราวกับถูกฉีกขาด น้ำตาลูกผู้ชายรื้นขึ้นมาช้าๆ
"ถ้าเราไม่ต้องเจอกัน พี่ใหญ่จะได้ทำงานของพี่ใหญ่ โดยที่ไม่ต้องมีเค้าคอยกวน" น้ำลายเหนียวหนืดถูกกลืนลงคอ ก่อนพูดประโยคต่อไปด้วยความยากลำบาก "เค้าไม่มีใครหรอกนะ...หัวใจเค้ามีพี่ใหญ่มาตลอด แต่เค้ายอมที่จะร้องไห้ ดีกว่าต้องอยู่โดยที่ไม่มีค่าอะไรเลย!!"
บอกไปแล้ว...ร่างเล็กบางก็หมุนตัวกลับ หากก้าวขาได้เพียงไม่กี่ก้าว แรงกอดรัดที่โถมมาจากเบื้องหลังก็ทำให้เธอนิ่งงันได้ทันที
"ไม่!! พี่ไม่ยอม...ไม่ยอมให้มินมินไปไหนทั้งนั้น!!" คนเอาแต่ใจปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าถูกซบลงบนไหล่บอบบาง นับนาน...ที่อ้อมแขนถูกคลาย ก่อนเดินมาหยุดตรงหน้าช้าๆ
"จะรั้งเค้าไว้ทำไม? จะทำให้เค้าร้องไห้อีกทำไม? ในเมื่อเค้าไม่มีค่าในสายตาพี่ใหญ่อยู่แล้ว!!" เสียงสั่นเครือถามกลับพร้อมหยาดน้ำตาที่รินออกมาโดยไร้แรงสะอื้น มือเล็กบางกำลังจะยกขึ้นปาด แต่ยังช้ากว่าปลายนิ้วแข็งแรงที่ค่อยๆ เกลี่ยออกให้อย่างอ่อนโยน
"ใครว่าไม่สำคัญ...ใครว่าไม่มีค่า" คนตัวโตเอ่ยบอกเสียงเบา หน่วยตากลมจ้องตรงเข้าไปในหน่วยตาสีนิลที่หม่นแสงอย่างเห็นได้ชัด "ถ้าความรักคืออากาศ ...มินมินก็คืออากาศ พี่อยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีอากาศ ...และอากาศสำหรับพี่...ก็คือมินมินเท่านั้น!!"
ร่างเล็กบางถูกดึงเข้ามากอดช้าๆ จนกระทั่งหูของเธอแนบลงตรงแผงอกกว้าง...ตำแหน่งเดียวกับหัวใจ
"พี่ขอโทษที่ละเลยความรู้สึกมินมินมาตลอด ขอโทษที่ทำให้มินมินเสียใจ ขอโทษที่เอาแต่คิดถึงเรื่องของตัวเอง"
"พี่ไม่สัญญาว่าจะไม่ทำให้มินมินเสียใจอีก แต่พี่จะดูแลหัวใจมินมิน...ให้ได้มากกว่าหัวใจของพี่ เพราะหัวใจของมิณสิตา...สำคัญยิ่งกว่าหัวใจของควอนจียง"
ร่างเล็กบางถูกดันออกเล็กน้อย ขณะที่ตากลมใสแลสบเข้าไปดวงตาสีนิลที่อ่อนแสงลงจนกลับมาเป็นมิณสิตาคนเดิม ความน้อยใจเป็นหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เธอหนีเขามาที่นี่
"หายโกรธพี่นะ" เรียวปากหยักบางเปิดรอยยิ้มนิดหนึ่ง ก่อนถือวิสาสะกดมันลงหน้าผากของเธอช้าๆ ทว่าเนิ่นนานในห้วงความคิด เพราะเมื่อละจาก...มันก็ถูกย้ายมาที่ข้างแก้ม ละเลียดซับรอยน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน
"หยุดร้องนะครับคนดี" คนตัวโตเอ่ยขออย่างเว้าวอน ถึงไม่ใช่ครั้งแรกที่มิณสิตางอแง แต่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเหมือนจะขาดใจ
"..ก... ก็เค้าน้อยใจพี่ใหญ่" เสียงเล็กดังขึ้นจมูก ก่อนปาดน้ำตาลวกๆ คล้ายเด็กเอาแต่ใจ
เรียวปากหยักเปิดรอยยิ้มเมื่อคนในอ้อมแขนยอมบอกความรู้สึก ตากลมสีน้ำตาลอ่อนอ่อนแสงลงช้าๆ ยามเมื่อหลุบมองริมฝีปากบางที่บวมเจ่อด้วยเพราะถูกกัดเพื่อเก็บกลั้นแรงสะอื้น ปลายนิ้วแข็งแรงไล้เกลี่ยอย่างอ่อนโยน ก่อนจะทาบทับด้วยรีมฝีปากร้อนผ่าวแต่หากแผ่วบาวราวผีเสื้อโบยบิน ~
ความรัก...เป็นเรื่องของคนสองคน
มีความสุขทั้งสองคน
อย่าให้คนหนึ่งมีความสุข...ในขณะอีกคนหนึ่งพยายาม
อย่าให้คนหนึ่งเสียใจ...ในขณะอีกคนไม่รู้ตัว
อย่าให้คนหนึ่งรู้สึกดี...อีกคนหนึ่งเฉย-เฉย
อย่าให้คนหนึ่งอยากพูด...แต่อีกคนไม่อยากฟัง
อย่าเหนื่อยใจที่จะถามกัน
อย่ากังวลกลัวเสียใจ...ก่อนที่จะคุยกัน
เธอคือเธอ...ฉันก็ยังเป็นฉัน
คนสองคนที่รักกัน
ต่างคน...ต่างยังมีหัวใจของตัวเอง*
- -
* ฟิคสั้น ...แรงบันดาลใจจากรูปข้างบน เห็นแล้วเศร้ายังไงก็ไม่รู้
* เขียนเป็นของขวัญวันเกิด (ย้อนหลัง) ได้ป่ะ?
* มันจะไม่มีในเลิฟแอคนะ แค่อยากเขียนความรู้สึกบางช่วงออกมาเฉยๆ
* แค่รักจียงกับมินมิน
* ฉะนั้น...ต่อไปก็อาจมีน้องอีกับจี-ดร้านูน่า หรือไม่ก็พี่เทมป์กับหนูน้ำเมา 555+
* สรุป...มันเป็นฟิคสิ้นคิดของหนูเอง - -*
จี-ดร้า* ver. อกหัก (มั้ง?)
21/09/09 @ 03.17 am.
ปล. *บทความส่งท้าย ลอกมาอีกทีนะคะ ขอโทษที่ไม่ได้จดไว้ว่าใครเป็นผู้เขียน แต่ก็ซึ้งมากมาย ขอบคุณมากๆ ค่ะ